‘Mislukt experiment is de overkoepelende titel van mijn werk dat in basis een conceptueel uitgangspunt heeft.
In eerste instantie werd mijn werk gekenmerkt, niet zo zeer door afschuw voor experimenten en voortbrengselen van de empirische wetenschappen, maar door het plaatsen van vraagtekens bij het alleen recht op de ‘Waarheid’ en ‘De Waardevrijheid’ die o.a. de natuurwetenschappers in de historie hebben geclaimd.
Natuurwetenschappers is het steeds om het probleem van kennis te doen en wel om een gegronde, gewaarborgde, bewijsbare, als het ware met ‘dwang tot instemming’ demonstreerbare kennis, is volgens hen de enige juiste vorm van kennisverwerving. Het automatisch leidt tot wat zij ‘wetenschap’ noemen.

De filosoof Carnap heeft in zijn werk ‘De logische opbouw van de wereld’ de bijna fantastisch lijkende poging gedaan de begrippen van alle terreinen van de wetenschap in één samenhang te ordenen. Deze positivistische manier van denken, welke aan het begin van de 19e eeuw door de Wiener Kreisbeweging tot manifest werd gemaakt, vormt de basis van mijn werk.
In mijn werk plaats ik vraagtekens bij het positivisme waarin men door getallen en absolute synthese controle denkt te kunnen krijgen over de natuur en het leven, alsmede de overwaardering voor het rationele en exacte denken.
Het is een Platonische structuur van denken met betrekking tot diverse vakdisciplines en bevestigt m.i. het eenzijdige karakter van onze opvoeding en vorming en de daaruit voortkomende waardeoordelen in onze samenleving. Plato ging er vanuit dat alles in de kosmos schoon is. Die welgevormdheid werd in getalsverhoudingen tot uitdrukking gebracht: Álles is getal!’. Die ideeën hebben onze maatschappij in een structuur verdeeld die heden ten dage nog haar geldigheid heeft.

In mijn werk, dat in publicaties ook wel eens een ‘Donquichotte-achtige’ campagne is omschreven, probeer ik op ironische, soms relativerende dan weer sarcastische, polemische en retorische wijze via mijn beeldend werk vraagtekens te plaatsen bij deze ‘getalsmatige, functionele en nuttige’ manier van denken. Soms heeft het werk een weerbarstig en pamfletachtig karakter, soms ook esthetisch. Tevens tonen begrippen óbjectiviteit’ en ‘kwaliteit’ hun kwetsbare karakter. In bepaalde kringen noemt men mij een ‘dogmatische relativist’. Voor mij een geuze naam.

De diverse verschijningsvormen van mijn werk worden bepaald door het concept. De vorm en de materialen worden aangepast aan de gestelde thematiek. Vorm volgt de inhoud.
Het gaat hierbij om installaties, twee- en driedimensionaal werk, kunst in de openbare ruimte alsmede campagnes. Bij voorkeur zoek ik een podium die gerelateerd is aan de inhoud van mijn werk, ik zoek de discours.

Voorbeelden:
Mijn ‘anti-Kies exact campagne’ onder de titel ‘Nee verdomme…Jij kiest exact’. Op de uitvalswegen van de Gemeente Arnhem waren vijf verschillende billboards te zien met teksten van een hoog positivistisch gehalte die in een absurdistisch kader werden geplaatst.

In mijn laatste project richt ik me op ‘De Waarheid’ van de medische wetenschappen. Op grote tekeningen op doek (180 x 220 cm) met een fotografische uitstraling zijn portretten te zien van mensen met ziektes in hun aangezicht. Over de tekeningen worden transparante vitrage gespannen met waarop teksten gezeefdrukt met op het beeld een niet van toepassing zijn de diagnose en behandelmethode of relativerende teksten. De tekst is een contradictio in terminis.

‘Bespiegelingen tussen ‘Hemel en Aarde’ heeft een relatie met de Ánti-Kiesexact’ campagne en het Pythagoras project. Bij dit project heb ik voor een nachtcafé in een studentenwijk in Nijmegen occulte wetten van Pythagoras op schotten rondom het café aangebracht. Hij had deze wetten als leefregels voorgeschreven aan zijn studenten.

F.E. van der Weide