Het centrale thema van zijn beeldend werk – dat een conceptueel uitgangspunt heeft – gaat over de “waarheidsvraag” met betrekking tot de werkelijkheid.
In zijn reflectieve activiteiten richt hij zich op de maatschappelijke context van de kunst.

Deze activiteiten behelzen het organiseren en initiëren van verschillende lezingenseries over de positie van de kunst binnen haar eigen domein en in de samenleving, alsook in curatorschappen van tentoonstellingen. Tevens was hij een aantal malen gastdocent aan verschillende kunstinstituten en jaarlijks Rijksgecommiteerde aan de AKI in Enschede.

Daarnaast is hij lid van de Kunstadviescommissie van de Gemeente Over–Betuwe en vice voorzitter van de Gemeenschap Beeldende Kunstenaars Gelderland.

In jaren na de kunstacademie was hij werkzaam in het middelbaar onderwijs waar hij les gaf in beeldende vorming. Tijdens deze werkzaamheden werd hij geconfronteerd met de waarde oordelen over het belang van de verschillende vakdisciplines.
De exacte vakken werden hoger gewaardeerd dan de talen, kunstzinnige vorming, gymnastiek en maatschappelijke oriëntatie. Dit vanwege de “hardheid” en de controleerbaarheid en het “nut” van deze vakdisciplines.
Het romantische idee dat vorming en leren in het onderwijs een wisselwerking is van talrijke maatschappelijke vakdisciplines, waarbij het kind en zijn leerproces centraal staat, was in zijn ogen achteraf een naïef.

Door deze ervaringen is hij zich gaan verdiepen in de wetenschapfilosofie en de consequenties van de wetenschappelijke “waarheid” en zijn “hardheid”.
Het boek van Perzig”, Zen en de kunst van het motoronderhoud”een roman over het begrip “kwaliteit” en het boek “De structuur van wetenschappelijke revoluties”van Kuhn hebben hem geïnspireerd. “De waarheid” met zijn “kwaliteiten” bestaan niet. Het zijn schuivende opvattingen. Kijk in de geschiedenis van welke vakdiscipline dan ook, de ideeën van enkele jaren terug – die met een grote stelligheid van waarheid geponeerd werden – blijken altijd achterhaald en gerelativeerd te zijn.

Geen enkele vakdiscipline ontkomt aan de “Schuivende waarheid” De waarheid bestaat niet vanuit een intrinsieke betekenis maar wordt bepaald door een meerderheid die zich achter een opvatting schaard.

“Het is niet zo”, staat voor De Werkelijkheid, die niet bestaat, enkel zijn en uw werkelijkheid bestaan. We zijn niet instaat om tot “objectiviteit”te komen omdat we niet instaat zijn buiten ons zelf te treden en vandaar uit onze ideeën te beschouwen. We zijn subject en ook ons objecten zal altijd subjectief blijven. De filosoof Jos de Mul heeft hem ooit een “dogmatische relativist” genoemd, voor hem een geuze naam.

F.E. van der Weide